Just over 1500 miles southwest of Kwajalein there had been another major Japanese Naval stronghold. Rabaul, Papua New Guinea, on the island of New Britain, had been to the south Pacific what Truk had been to the central Pacific, the main Japanese Naval Base and fleet anchorage. Rabaul didn’t have a vast sunken fleet like the one at Truk, but it did have enough accessable shipwrecks to be worth a visit.

And so, in July of 1983, I spent 9 days at the small, volcano ringed town of Rabaul, P.N.G. I made 8 wreck dives on 3 ships and an airplane, and 6 dives on the incredible reefs near Rabaul.

Peter Miller, of Rabaul Dive and Tour Services PTY. arranged all of my diving, and was my dive buddy on some of the dives. I also dove with Kathy Allen, Sid and Monica Foster, Peter Ruxton, Craig Chase, Gino Tonchich, Marilyn Moore, two British guys from a copra freighter docked at Rabaul, and Debbie, Kim, and Charles, whose last names I never wrote down.

Hakkai Maru

The Hakkai Maru was the biggest and best of the World War II shipwrecks at Rabaul. It was a big Japanese freighter, at least 400 ft. long, that had been converted to a repair ship. It was sunk at 5:40 PM on January 17, 1944 – skip bombed while at anchor by a U.S. Mitchell bomber. It settled upright onto the 170 ft. deep floor of Simpson Harbor.

I instantly felt right at home on the Hakkai Maru, it just seemed so hauntingly familiar. The basic ship was a typical freighter, very much like “my” ships at Kwajalein. It had shadowy masts and riggings looming over dark and mysterious cargo holds, like monsterous undersea titans guarding the entrances to a deeper underworld. It held a black maze of passageways and compartments inside it’s massive, ethereal superstructure. It had the same dark glow.

But this wasn’t just another (mostly) empty merchantman like the wrecks at Kwajalein. The Hakkai Maru’s cargo holds were full of machinery. Drills, lathes, presses, welders, and every imaginable type of metal working machines lined the decks on all levels. Equipment and materials were everywhere! Everything you might need if you had to repair a war damaged major warship at sea. It was all there, everything from hull plates to torpedoes! It was an amazing assortment of heavy metal construction implements.

The Hakkai Maru had, in fact, been making repairs to a Japanese cruiser in the Bismark Sea just a few hours before being sunk at Rabaul Harbor. Ironically, it had sought refuge at Rabaul after the cruiser it had been repairing was sunk by Allied bombers. Forty minutes after the Hakkai Maru anchored at Rabaul the U.S. Mitchell bombers arrived there and promptly dispatched her to the bottom of the harbor.

The Hakkai Maru was what I had been looking for. It was the quintessential shipwreck, the full experience right there in one gigantic sunken relic. This was what I had come for! To be in this towering, elegant cathedral of my deeper, darker dreams. It was inspirational. The Hakkai was a power dive!

Nonga Biplane

On my first day in New Guinea my dive guide, Peter Miller and I headed west out of Rabaul and then north. It wasn’t far to the northern New Britain coast, on the Bismark Sea. Peter said we were near Nonga, a small village that had a hospital run by nuns. We stopped next to the shore and put on all our dive gear except masks and fins. To get to the deep water we had to hike across a submerged reef that averaged about a foot and a half underwater. It was at least a hundred yards to the edge, where we put on our masks and fins and dropped off into the deep, blue water. The weightlessness of the ocean was a welcome relief after sloshing through the water on the sharp, uneven coral, weighted down with an air tank and all the rest of my gear. It sure felt good to be back in the ocean. The water was bright and clear.

A short swim along the sandy bottom brought us to a Japanese airplane, a relic of World War II. It was a Misubishi F1M biplane sitting upright on the ocean floor, 90 ft. deep. It was almost completely intact! Or at least as intact as an airplane could be after spending about 40 years on the bottom of the ocean. The fuselage, wings, engine, pontoons, and propeller were all where they should be. The cockpit even had some of it’s instruments and controls still in place.

The reason the plane was in such good shape was it hadn’t been shot out of the sky in battle. It had been floating there, anchored just off the reef, when it was strafed by an American plane. It’s punctured pontoons had allowed it to sink and then gently settle into the sand at the bottom of the Bismark Sea.

The whole thing was coated with thin, red sponges, the kind that sometimes cover the smooth surfaces underwater the way lichens cover smooth stone above. And small forests of flowing soft corals were growing on the fuselage and wings, along with a few zig-zag clams.

It was an excellent dive. I had been at Rabaul for less than 24 hours and had already been diving. I loved Rabaul.

For more info please visit www.thunderstruckobservatory.com/ships.html

Kwajalein’in 1500 mil güneybatısında bir başka büyük Japon Deniz Üssü bulunmaktaydı. Burası Truk Lagünündeki üsle aynı derecede önem taşıyan ve Güney pasifik Üssü’nün bulunduğu, Yeni Britanya adasındaki Rabaul, Papua Yeni Geine’ydi. Rabaul Truk Lagün’ü kadar büyük sayıda batık gemiye sahip olmasa da dalınmaya ve ziyaret edilmeye değecek bir çok ulaşılabilir batığa sahipti.

Böylece 1993 yılının Temmuz ayında Papua Yeni Gine’deki küçük ve bir volkan tarafından çevrelenmiş Rabaul kasabasında 9 gün geçirdim. Bu seyataim sırasında 3 gemi ve bir uçak batığına toplam 8 ve bunlara ek olarak Rabaul yakınındaki inanılmaz resiflerde 6 dalış yaptım.

Rabaul Dive and Tour Services PTY’den Peter Miller tüm dalışlarımı ve organize etti ve benim bu dalışlardaki buddy’mdi. Bunun yanısıra Kathy Allen, Sid ve Monica Foster, Peter Ruxton, Craig Chase, Gino Tonchich, Marilyn Moore, Rabaul’da limana demirlemiş bir gemiden iki İngiliz , ve soyadlarını alamadığım Debbie, Kim, ve Charles’la da daldım.

Hakkai Maru

Hakkai Maru, Rabaul’da yer alan İkinci Dünya Savşından kalma batıkların en büyüğü ve en iyisidir. Tahminen,en az,400 ft uzunluğunda olan bu freighter, daha sonraları gerekli değişiklikler yapıldıktan sonra, tamir gemisi olarak kullanılmaya başlanmıştır. 1944 yılının 17 Ocak günü akşam 5:44′de Us Mitchell bombardıman uçağı tarafından limanda bağlı haldeyken bombalanmıştır. Simpson Habror’un tabanında 170 ft derinlikte yatmaktadır.

Hakkai Maru’ya dalarken birden kendimi aşina olduğum bir otamda, hatta evde hissettim diyebilirim. O da benim Kwajalein’deki batıklarıma çok benzeyen tipik bir freighterdi, It had shadowy masts and riggings looming over dark and mysterious cargo holds, like monsterous undersea titans guarding the entrances to a deeper underworld. It held a black maze of passageways and compartments inside it’s massive, ethereal superstructure. It had the same dark glow.

Ama bu Kwajalein’deki boş batıklardan biri değildi. Kargo bölümü tamamen makinayla doluydu. Deliciler, Presler ve daha aklınıza gelebilecek her türden metal işleme makinaları kargo bölümünün ker katında yerlerinde durmaktaydı. Her taraf alet edevat ve ekipman saçılmıştı. Yani savaş sırasında hasar almış bir gemiyi açık denizde tamir etmek için ihtiyaç duyacağınız herşey buradaydı. Hull plate’den torpido’ya kadar herşey elinizin altındaydı. Metal konstrüksiyon malzemlerinin oluşturduğu ilginç bir kolleksiyon.

Hakkai Maru Rabaul Limanında batmadan bir kaç saat önce önce Bismark Denizinde Japon savaş gemilerinin tamirini yapmaktaydı. Gemi tamir etmekte olduğu bir geminin batırılması sonucu Rabaul Limanına sığınmış ve demirledikten 40 dakika sonra bulunduğu bölgeye ulaşan US Mitchell bombardıman uçakları tarafından bombalanmış ve limanın derinliklerine gömülmüştür.

Hakkai Maru uzun zamandır beklediğim bir çok duyguyu bana yaşattı. İlham verici ve güç isteyen bir dalıştı!

Nonga Uçağı

Yeni Gine’deki ilk günümde dalış rehberim Peter Miller ile önce Rabaul’un batısına sonra kuzeyine gittik. Gittiğimiz yer kuzey Yeni Britanya sahilinden pek de uzak olmayan Bismark Denizi’ndeydi. Peter rahibeler tarafından yönetilen küçük bir hastanesi olan Nonga adlı küçük bir köyün yakınında olduğumuzu söyledi. Sahilde durup maske ve paletlerimiz dışındaki tüm dalış ekipmanlarımızı giydik. Suyun derin kısmına varnmak için sığ sulardan yürüyerek reefin karşı kısmına geçmemiz gerekiyordu. Yaklaşık 90 metre ilerde reefin kenarına ulaştık ve maske ve paletlerimizi takarak kendimizi derin, mavi sulara bıraktık. Okyanusun verdiği ağırlıksızlık hissi keskin mercanların üzerinde onca ekipmanın verdiği ağırlıkla yaptığımız yolculuktan sonra bir hoşgeldiniz relief’i gibiydi. Şüphesiz ki tekrar okyanusta olmak da iyi bir histi. Su parlak ve tertemizdi.

Kumlu zemin üzerinden yaptığımız kısa bir yüzme sonucu İkinci Dünya savaşının reliclerinden biri olan bir Japon uçağına ulaştık. Bu 90 ft derinlikte okyanus tabanına dik bir şekilde yatan bir Misubishi F1M Biplane idi.

Neredeyse tamamen el değmemiş bir durumdaydı. Ya da en doğru anlatımla 40 yıldır sualtında kalmış bir uçak ne kadar iyi durumda olursa, o kadar iyidi. Kanatlar, motor, pervane ve tüm diğer parçaları olmamalrı gereken yerde duruyorlardı.Kokpitteki bazı gösterge ve araç gereç de yerli yerinde duruyordu.

Uçağın bu kadar iyi durumda olmasının sebebi uçarken vurulmamasıydı. Uçak vurulmadan önce reefin hemen kıyısına demirlemiş durumdaydı. Açılan ateş sonucu yüzmesini sağlayan kısım delindi ve uçak yaşca kumlu zeminin üzerine batıp, Bismark Denizinin derinliklerindeki yerini aldı.

Batığın tamamı kırmızı süngerlerden oluşan ince bir tabkayla, su üzerinde likenlerin kayaları kapladığı gibi, kaplanmıştı. Küçük bir yumuşak mercan ormanı da kanatların ve gövdenin arasında büyümeye başlamıştı.

Mükemmel bir dalıştı. Daha Rabaul’a ulaşmamın üzerinden 24 saat bile geçmemişti ve ben dalışlarıma başlamıştım. Rabaul’u seviyorum.

Daha fazla bilgi için www.thunderstruckobservatory.com/ships.html